Μπατ Γουαη;

Πέρασε ο καιρός…

Κυριολεκτικά πλέον, πέρασαν τα χρόνια… Κοιτάζοντας πίσω, βλέπω μια αρμαθιά με αναμνήσεις να κρέμεται χαρωπά και να ταλαντεύεται μέσα στο σύμπαν. Κοιτάζοντας μπροστά, ένας μεγάλος άσπρος διάδρομος, που ανυπομονεί να τον γεμίσεις χρώματα, και να τον πετάξεις, κομμάτι κομμάτι, πίσω σου. Δεν με ενδιαφέρει αυτό όμως τώρα, δεν είναι αυτός ο λόγος που γράφω σήμερα, μετά από 2 χρόνια απραγίας και νωθρότητας… είναι το ότι επιτέλους κατάφερα να βάλω την ζωή μου σε λειτουργία.

 

Χρειάστηκαν 4 χρόνια για να καταλάβω την μετάβασις από την εφηβική ηλικία, στην ωρίμανση και καλά του χαρακτήρα μου. Δεν μπιστεύω ότι έχει ολοκληρωθεί, αλλά νομίζω πως έγινε το αρχή για κάτι τέτοιο. Νομίζω πως πλέον είμαι σε θέση να καταλάβω τι πραγματικά αξίζει να έχω μέσα και μαζί μου που λέει κι ο Λ. Μαγειρίτσας. Είμαι σε θέση να πω, πως η ζωή έχει ένα νόημα, κάπου  λίγο εκεί στην άκρη όπως λέει σοφά ένας Σοφός. Κι αυτό γιατί μπορώ να κατανοήσω καλύτερα ΕΜΕΝΑ, κάτι που δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα μου άλλαζε εξολοκλήρου την άποψη που είχα έως τώρα για το γκόσμο. Δεν πά να λέει καθείς ότι γουσταρίζει… δεν πα να βλέπεις τους άλλους να κυκλοφορούν γύρω σου σκεπασμένοι από ένα στρώμα γλίτσας, για να μπορούν να ελίσσονται και να μεταμορφώνονται σε ότι αρέσει στον καθένα. Το ζήτημα στο όλο παιχνίδι είναι να είσαι Ρήαλ ή Ρεάλ. Αυτό θα σε οδηγήσει στην ευημεγία της ψυχής, όχι η γλίτσα. Η Μπάρτσα μπορεί…

 

Εύχομαι σε όλους εσάς, όσοι είστε ενεργοί ή παθητικοί, όσοι από εσάς μπαίνετε και διαβάζετε ή παραθέτετε άρθρα κι απαντήσεις, να σας έχει καλά ο Εαυτός σας. Μόνον αυτός μπορεί να σας σώσει από όλα κι όλους!

(Υ.Γ.: Καθώς διάβαζα κάτι παλιά άρθρα, ένιωσα ένα ρίγος να διαπερνά την ραχοκοκαλιά μου… και συνειδητοποίησα ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα).

|ii]:-)

Advertisements

Όταν το σκοτάδει απλωθεί

You can run with us.

Κυλάει στο αίμα μας.
Η σπορά έχει γίνει.
Δεν λέμε ναι σε όλα.
Δε λέμε όχι σε όλα.
Δεν ακούμε σε ψέμματα.
Δεν ψεύδουμε.

We ‘ve got everything you need.

Δε θα σταματήσει.
Δε θα χάσει από χρόνο.
Δε θα σφάλει από ασχήμια.

Run with us.

Η ελευθερία.
Η ομορφιά.
Η ευγένια.
Ρίχνουν λάδι στη φωτιά.

I see passion in your eyes.

Η τέχνη δεν είναι απαραίτητη.
Εδώ όμως δεν απασχολεί το απαραίτητο.
Δε λογίζεται σκοπός.
Δε λογίζεται συμφέρον.

Run with us.

Δεν ακούει στο σωστό.
Δεν ακούει στο λάθος.
Μόνο στην ομορφιά που ποτέ δε σβήνει.

We are free.

 

 

 

 

Beauty Never Fades ή YODO (You Only Die Once)

See a glimpse inside the foolish hollow

Come to know a time when he will haunt you

It’s nothing I find heals make me live

Someone take me back to the angel realm

Today

Each step I take, the shadows grow longer

Feathered footfalls in the dark, I wonder

Come to steal your lifeblood away

Looking for a beauty that never fades

Η αίσθηση του ψεύτικου μας έπεισε να θεωρήσουμε κάλπικες τις αισθήσεις μας

Όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα στον θάνατο

Μια φορά πεθαίνει κανείς συνήθως

Όταν έχεις βαρεθεί να παρομοιάζεις αυτά που φαντάζεσαι σαν σύμβολα

Κι όταν αρχίζεις να γεννάς τα φαντασιακά είδωλα

Τότε πρωτονιώθεις την ηδονή του όχι εξαναγκασμένου

Και την σημασία της ομοιότητας Επιλογής και Ειμαρμένης

Και αποφασίζεις να βάλεις την πρώτη τελεία, για να θυμηθεις το κόλπο με τη δομή.

μετά την τελεία, όμως, δεν ακολουθεί πάντοτε κεφαλαίο,

όπως και πολλές φορές η σελήνη δεν ακολουθεί τον ήλιο,

μα αυτός εκείνη!

Ναι,

θα σε στοιχειώσουμε.

Δεν έχεις πολλές επιλογές ακόμη να ξοδέψεις, περιμένοντας το γέρασμα του χρόνου.

Είσαι δικός μας.

Είσαι δικός σου.

Δε σε αγγίζει κανείς.

Ηδονίζεσαι με την ύπαρξή σου.

Ο ρυθμός αυτών των προτάσεων σε συνεπαίρνει

δε σε αγχωνει το τελος και η αρχη

δε σε νοιαζει η εξελιξη

δε σε αφορα η γραμμικοτητα

δε συγκινεισαι απο την κυκλικοτητα

ουτε μαθαινεις πια

ουτε διδασκεις πια

μονο απολαμβανεις τους χρυσους και ασημενιους καρπους.

ολα ειναι τοσο κοντα…

και ολα ερχονται και ξαναφευγουν για να ξαναρθουν, χωρις τιποτα να αλλαζει τα πραγματα οπως τα ειχες μαθει

ολα οσα φανταζεσαι

και τιποτα περισσοτερο

ολα αυτα μπορουν να υπαρξουν

οσο μπορεις να μην πεθαινεις

κι αυτο μαθαινεις ακριβως εκεινη τη στιγμη,

και γνωριζεις την πραγματικη δυστυχια,

επειδη

η

φαντασια

σου

λαθευει.

Οταν το μαυρο γινεται λευκο,

ολα εξηγουνται καλυτερα τοτε.

Οταν το κιτρινο γινεται κοκκινο,

ολα ειναι ανεξηγητα τοτε.

Και η αναζητηση συνεχιζεται, ασταματητα,

ατερμονα,

ανεξηγητα,

ασκοπα,

ακουραστα,

βρισκοντας ψεγαδια της

και

ψάχνοντάς την συνεχως.

Την Ομορφια που Ποτε δεν Ξεθωριαζει

Μπουμ

Σιχάθηκα την υποκρισία και τον παρτακισμό του κόσμου.

Σιχάθηκα να σκέφτομαι σε καλούπια του στυλ «Μη γράφεις τις σκέψεις σου στο ίντερνετ γιατί τα γραπτά μένουν»,

σιχάθηκα τους ανθρώπους που τρέχουν να βάλουν ταμπέλες στον κόσμο,

σιχάθηκα τους ανθρώπους που σκέφτονται μόνο την πάρτη τους,

σιχαίνομαι τους αχάριστους.

Σιχάθηκα τους αναποφάσιστους και τα μπρος – πίσω γύρω από το ίδιο θέμα.

Σιχάθηκα να σκέφτομαι αν θα προλάβω να κάνω ό,τι θέλω μέχρι να τελειώσει η ζωή μου,

σιχάθηκα να έχω άρνηση δέσμευσης,

σιχάθηκα να αγχώνομαι για τις συνέπειες, σιχαίνομαι να υπάρχουν συνέπειες

σιχαίνομαι τους ψευτομοραλισμούς,

σιχάθηκα να βλέπω ανθρώπους που φοβούνται τα συναισθήματά τους.

ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ! Ελπίζω σε κάποια ηλικιακή κατηγορία οι άνθρωποι να σταματάμε να απογοητευόμαστε από τον εαυτό μας και τους άλλους. Είναι πολύ ψυχοφθόρο, ξέρεις, να μπαίνεις στη διαδικασία να αναλύεις τι μπορεί να υποδηλώνει για εσένα η κάθε σου συμπεριφορά. Είναι δύσκολη η μετάβαση από το στάδιο της απλής ύπαρξης στο στάδιο της αυτογνωσίας και της συνειδητοποίησης του είναι μας.

Σιχάθηκα να μην είναι όλα ξεκάθαρα,

σιχάθηκα να σιχαίνομαι,

φοβάμαι πως θα σιχαθώ τον εαυτό μου. Το χειρότερο.

Αλλλλλλά πιο πολλλύ από όλλλα σιχαίνομαι το να πρέπει να κάνω υπομονή.

Σιχάθηκα το να πρέπει να δίνω αναφορά.

Σιχάθηκα που ό,τι κάνουμε πρέπει να αφήνει ένα αντίγραφο στο μητρώο της ζωής μας.

Σιχάθηκα. Βαρέθηκα. Κουράστηκα.

Όνειρο ήτανε

Ημουν λεει μαζι με τον Εξανδραποδιστη και τον Μαστερ Μπυ συμμαθητες στο 1ο Λυκειο. Ειχαμε μαθηματικα κατευθυνσης οταν ειδα εναν περιεργο μεσα στην ταξη, εναν 55αρη φαλακρο να ειναι αναμεσα μας. Αγχωθηκα. Ο καθηγητης στην κοσμαρα του, να μας λεει για τα διανυσματα. Βγαινοντας απο το μαθημα, πηγαμε να παρουμε κατι να φαμε απο το γωνιακο μαγαζακι απεναντι απο το προποτζιδικο, που το εχει η πρωην κυλικειαρχισσα. Εγω πηρα ντονατ.

Και τοτε, τον ειδαμε απεναντι, παρεα με καποιους μαυροφορεμενους, μεσα απο το παραθυρο του σπιτιου. Το σπιτι ηταν ακριβως απεναντι απο το τυροπιταδικο, στη μερια του προποτζιδικου. Το θυμαμαι πολυ εντονα αυτο. Το ψιλιαστηκαμε οτι κατι θα συμβει, κατι αλλοκοτο. Μετα, βγηκαν απο το σπιτι ενας ενας -για να μην τραβηξουν την προσοχη- και εφυγαν προς διαφορετικες κατευθυνσεις. Στο τελος ομως, ολοι συγκεντρωθηκαν στο προαυλιο του σχολειου.

Φορουσαν μαυρες καπαρντινες και κοιτουσαν περιεργα. Ο 55αρης φαλακρος φορουσε καθημερινα ρουχα. Ειναι αυτος που μενει μονος του απεναντι απο το σπιτι μου, και εχει ενα τρακτερ και θα μπορουσε να ειναι ενας σχιζοφρενης δολοφονος – αγροτης σε ταινια θριλερ του κωλου, που βασανιζει μεχρι θανατου με γεωργικα εργαλεια (5) ξεγνοιαστους φοιτητες που πανε να κανουν διακοπες (πηδηχτουν) στο «ακατοικητο» αγροκτημα του.

Ο 55αρης, λοιπον, (ας τον λεμε ο κυριος Π., απο το Περιεργος), κοιταζε με εκεινο το περιεργο βλεμμα του ολο τον αυλογυρο. Το ιδιο βλεμμα ειχαν και οι μαυροντυμενοι, λες και ειχαν εμπνευστει απ’ αυτον. Αλλα και παλι, κανεις δεν τους εβλεπε. Ολοι εκαναν το κομματι τους. Και ανησυχουσαμε για το τι θα γινει.

Μετα βρεθηκαμε σε μια αιθουσα με ενα στρογγυλο τραπεζι, στο οποιο καθονταν οι μαυροντυμενοι και ο κυριος Π. Ο Εξ, ο Μπυ και εγω δεν καθομασταν σε καρεκλες, αλλα δε μας βλεπανε. Στις γωνιες της αιθουσας στεκονταν καθηγητες, συμμετρικα. Αυτοι δε μιλουσαν, συνενοουνταν με τα αλλοκοτα βλεμματα. Εβγαλαν μια βαλιτσα και εκαναν απαισιες γκριματσες και κουνουσαν περα-δωθε τους σβερκους τους. Η βαλιτσα ειχε ενα εργαστηριακο σωληνα που περιειχε ενα μωβ, φωσφοριζε υγρο.

………………………

Και μετά λέει, ημασταν γειτονες με την οικογενεια της κοπελας μου, αλλα στο παρελθον. Μεναμε σε διαμερισματα διπλα διπλα, κολλουσαν οι τοιχοι των σπιτιων μας. Και στο τζακι μας επεφταν κατι κιθαρες απο την καμιναδα που ηταν κοινη με της οικογενειας της κοπελας μου. Επεφταν σε υγρη μορφη, εσταζαν. Κι εγω βγηκα στο μπαλκονι να δω τι γινεται. Ηταν μεσανυχτα. Και βγηκε και η κοπελα μου στο δικο της μπαλκονι. Ηταν πολυ ομορφη κι εγω ντραπηκα, αλλα της μιλησα. Και πετουσαν νυχτεριδες στον ουρανο.

Μετα, βρεθηκα στην εξοχη, σε αυλη εξω απο ενα παλιο γκαραζ. Ο καιρος ηταν μουντος και βροχερος, αλλα δεν βρεχοσουν, μπορουσες να οδηγησεις μηχανη. Και ηταν εκει η κοπελα μου με τον μπαμπα της, ο οποιος ηταν πολυ ντροπαλος, λιγομιλητος, αδυνατος, φαλακρος και με γυαλακια. Φορουσε ενα παλιο γκρι κοστουμακι και εμοιαζε με καθηγητη πανεπιστημιου, αλλα μιας αλλης εποχης.

Σε εκείνη την αυλη, υπηρχε μια παλια μηχανη, ενα vintage chopper. Ο μπαμπας της κοπελας μου, η οποια τοτε δεν ηταν η κοπελα μου, μου εδωσε το chopper για να παω στην πολη. Αλλα εβρεχε δυνατα, χωρις να βρεχομασταν. Ανεβαινω κι εγω στο τσοπερ (ευτυχως ειχα το διπλωμα οδηγησης μαζι μου και δυστυχως ηταν μονο για 125 κυβικα μηχανες μονο) και μετα ενιωσα να ανεβαινει και η κοπελα μου πανω σε μια διπλανη θεση της μηχανης που προοριζεται για συνεπιβατη. Της ειπα οτι ετρεχε αρκετα γρηγορα η μηχανη και αυτη διαφωνησε. Στη στροφη που μπαινεις στην πολη απο τον κεντρικο δρομο (εκει που περνανε λεωφορεια «εξω απ’ την πολη») η κοπελα μου πηδησε εξω απο την θεση συνοδηγου και αμεσως καβαλησε την τωρινη μου μηχανη που ως δια μαγειας βρεθηκε εκει. Εγω δεν μπορουσα να οδηγησω, επειδη το τιμονι στο chopper ηταν πολυ ψηλα και μου εκοβε την ορατοτητα. Και εκεινη τη στιγμη, ειδα την κοπελα μου να με προσπερναει με ανεση με το πενηνταρακι και εξεπλαγην.

Dedicated to MASTER G

Don’t bother None….

Εχουμε γραψει πολλα.
Νιωθω το μυαλο μου σε μια καπως αβολη νιρβανα, σαν να κανει bad trip με ναρκωτικα που δεν πηρα…..σημερα.
Τα σκεφτηκα  και αυτο ηταν αρκετο για να μπω σε αυτο το state un-comfortably numb.
Ειναι στατικο. Σκεφτετε ναι. Δεν γινετε να μην σκεφτετε. Ακομα και ο πιο χαζος ανθρωπος σκεφτετε, εχει να κανει με την ποιοτητα σκεψης και οχι με την σκεψη καθαυτην.
Και τωρα νιωθω τα μυνιγκια μου να χτυπανε στον ρυθμο «μην γραφεις αλλο μην γραφεις αλλο μην γραφεις αλλο».
Ειναι σαν να σμπρωχνω ενα μικρο βουνο για καθε πληκτρο που παταω.

Η αληθεια ειναι οτι καθημερινα εχουμε ενα βουνο μαζι μας που πρεπει να το κανουμε κατι…..
Αλλοι να το ανεβουν και να βαλουν τι σημαιουλα τους , να το κατκτησουν.
Αλλοι να σμπρωξουν μερικα χιλιοστα για να κανουν χωρο για κατι αλλο ισως.
Αλλοι να το κατεδαφισουν γιατι ισως ενοχλει.
Τις περισσοτερες φορες τα μπερδευουμε αυτα τα 3. Αλλος καβαλαει αλλος σμπρωχνει και αλλος κατεδαφιζει.
Προσπαθησα να το κανω να ακουστει καπως σαν σεξουαλικο υπονοουμενο αλλα απετυχα.
Δεν μπυραζει moving on.
……..Για να γυρισουμε ομω στο θεμα τι σκεψης.
Σκεψεις πολλες….πολλων χρωματων, πολλων γευσεων, ποικιλια ηλικιων καθως η σκεψη δεν εχει ηλικια.
ΠΟλλες φορες εχουμε πετυχει το εαυτο μας να σκεφτετε σαν μικρο παιδι…. και μεσο αυτου να βρισκει μια λυση σε ενα θεμα οπου υπο τη ηλικια του αντρα δεν θα την εβρισκε. Διοτι τα μικρα παιδια εχουν μια πολυ ιδιαιτερη ικανοτητα, ξερουν πως να μην σκεφτονται.
Ποσες φορες θυμαστε εσεις, μικροι να κανετε ή να λετ κατι ασυντονιστο, ακυρο ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ.
Βεβαια ναι , περασαν πολλα χρονια απο τοτες, ναι το ξερω αγαπη μου μην ζοριζεσαι!
Ας το δουμε λιγο πιο περιπλοκα το θεμα….
Λοιπον σε μικρη ηλικια οπως ειπα τα παιδια δεν σκεφτονται οσο θα «επρεπε» και κανουν αψυχολογιτα πραγματα,

Σε μεγαλη ηλικια ομως για να αποτρεψουν αυτο το λαθος τι κανουν τα «μικρα παιδια» σκεφτονται παντα ,

και η εντονη αυτη διαδικασια τους κανει να μην μπορουν να σταματησουν…..
Και αυπο οδηγουμαστε σε ενα χαος, με τσιγαρα, ποτα, ναρκωτικα…..ολα αυτα για μην σκεφτονται τοσο πολυ.
Γιατι θα μου πειτε; Τι το κακο εχει να σκεφτεσαι; Αντιθετα θα μου πειτε ειναι ΚΑΛΟ.
Εγω θα σας πω το εξης…. δεν ειναι κακο ουτε καλο ΑΛΛΑ (οχι αυτη η μεσαια απαντηση δεν μαρεσει)
Η σκεψη ειναι για οταν ΠΡΕΠΕΙ.

 

 

Τωρα μπαινουμε σε αγνωστα νερα σαν αλλοι πειρατες της καραιβικης……….
Θα σταματησω εδω γιατι αρχησα να σκεφτομαι……

Beep beep boop. Μόδα να γράφεις άρθρα.

Όταν ο γλάρος πετάξει πάνω από το

 

Μου αρέσει να διαβάζω άρθρα.
Δε μου αρέσει να διαβάζω άρθρα.

 

Μου αρέσει να είμαι ξεχωριστός.
Σε όλους αρέσει να είναι ξεχωριστοί.
Όλοι είμαστε ξεχωριστοί.
Και επειδή όλοι έχουμε κοινό τον παράγοντα του να ξεχωρίζουμε, κάνουμε όλοι ακριβώς το ίδιο και ξεχωρίζουμε.

 

Η φύση του ανθρώπου χρίζεται τη στιγμή της γεννήσεώς του.
Η φύση του ανθρώπου χρίζεται τη στιγμή που επαναλαμβάνει ό,τι έκαναν οι γονείς του.

 

Μεγάλο ψέμμα, η συνήθεια δεν καθορίζει τα πάντα.
Δε μου αρέσει να λέω ψέμματα, μα μόλις το έκανα.

 

Μη γίνεστε όλοι αριστεροί ρε παιδιά.
Χρειάζεται να ξέρουμε και ποιός φταίει.

 

Αργία μήτηρ πάσης κακίας.
Ακόμη και μαλακίας.

 

Εμείς εδώ, δεν μπορούμε, παρά να κάνουμε κάτι μεγάλο, φίλοι μου.
Κάτι μεγάλο.

 

Ας μεγαλουργήσουμε με τη χρήση του φτωχού ασύντακτου λόγου μας, ας είναι αυτό το μεγάλο μας έργο.
Θα κηρύξω και θα αφήσω το magnum opus μου να φιμωθεί από τον όχλο της κοινής γνώμης των ξεχωριστών ανθρώπων.

 

Δεν έχω άλλο λόγο να γράφω άρθρο, παρά την σημερινή επέτειό μας.
Χρόνια πολλά Ναι σε Όλα!
Να τα εκατοστήσουμε!

 

http://40xronia.nd.gr/

 

 

 

ΓΙΟΛΟ